لاهيجان منطقه‌اي است كه از شمال به درياي خزر، از شرق به لنگرود، از جنوب به ديلمان، از جنوب غربي به سياهكل و از غرب به آستانه اشرفيه محدود مي‌شود كه در ۵۰ درجه و صفر دقيقه شرقي و در ۳۷ درجه و ۱۱ دقيقه شمالي عرض جغرافيايي قرار دارد. در سال ۱۳۸۵، جمعيت شهر لاهيجان ۷۲٫۹۵۰ نفر بوده‌است.[۲] اين شهر ساخته‌شده بر سرزميني هموار و جلگه‌اي است كه حاصل رسوبات به جاي مانده از رودهاي گيلان است. از نظر موقعيت جغرافيايي و ويژگي‌هاي تاريخي يكي از شهرهاي مهم گيلان به شمار مي‌رود و مدت‌ها مركز بخش بيه‌پيش گيلان بوده‌است.

شهرستان لاهيجان داراي دو بخش رودبنه و مركزي و ۷ دهستان به نام‌هاي رودبنه، شيرجوپشت، آهندان، بازكياگوراب، لفمجان، ليالستان و ليل است. اين شهرستان بر پايه آخرين سرشماري در سال ۱۳۸۵، داراي جمعيتي بيش از ۱۶۲٫۸۹۸ نفر بوده‌است.[۲]

مردم آن بيشتر گيلك هستند و گالش به ساكنين ارتفاعات اين منطقه اطلاق مي‌شود كه آن‌ها هم تيره‌اي از گيلكان بوده و زبان‌شان گيلكي است. زبان بومي اين شهرستان، گيلكي با لهجه شرقي است كه با لهجه غربي گيلكي (رشت و فومن) اندكي تفاوت دارد. دين مردم لاهيجان شيعه و از نوع ناصري است.

شهرستان لاهيجان داراي جاهاي ديدني و آثار تاريخي زيادي است كه از آن جمله مي‌توان اماكن ذيل را نام برد:

• بقعه شيخ زاهد گيلاني (مربوط به قرن هشتم هجري واقع در جاده لاهيجان - لنگرود)
• بقعه چهار اوليا يا چهار پادشاهان (مربوط به دوره تيموريان واقع در ميدان سردار جنگل)
• شيطان كوه
• مسجد اكبريه
• مسجد جامع لاهيجان
• حمام گلشن
• بام سبز
• استخر لاهيجان
• موزه چاي ايران (آرامگاه محمد ميرزا كاشف‌السلطنه)
• تله كابين احرار (فاز اول تله‌كابين لاهيجان كه از فراز بام سبز آن آغاز شده، در سال ۱۳۸۴ شمسي راه‌اندازي گرديد)
• روستاي سرچشمه و كوه عطاكوه
• روستاي ماهي موشه و آبشار ديدني آن 

ارامگاه پدر چاي كاشف السلطنه

باغ ملي لاهيجان